Αν παρατηρήσουμε τα παιδιά στην καθημερινή τους δράση, θα εντοπίσουμε ότι ζουν και κινούνται υπό την αίσθηση μιας κρυφής εσωτερικής μουσικής. Τα βλέπουμε να στριφογυρίζουν μόνα τους στο σαλόνι ή να πατούν ρυθμικά στο πάτωμα χωρίς να το καταλαβαίνουν. Ο χορός είναι μια γλώσσα πριν από τις λέξεις, μια φυσική ανάγκη, ένας τρόπος να υπάρξει το παιδί μέσα στον κόσμο με ολόκληρο το είναι του.
Κι αυτή η βαθιά, σωματική γλώσσα συνδέεται άμεσα με την ανάπτυξη του παιδιού. Το σώμα ενός παιδιού βρίσκεται σε διαρκή ανακάλυψη, και ο χορός το βοηθά να γνωρίσει τον εαυτό του μέσα από την κίνηση. Αυτή η σωματική επίγνωση μεταμορφώνεται σε αυτοπεποίθηση, σε ικανότητα να παίρνει θέση, σε μια αίσθηση εσωτερικής σταθερότητας.
Καθώς το παιδί αρχίζει να γνωρίζει καλύτερα το σώμα του, ανοίγει χώρος και για την έκφραση των συναισθημάτων του. Τα παιδιά έχουν έμφυτη ανάγκη να κινηθούν χωρίς να κριθούν. Στον χορό η αλήθεια τους βρίσκει έναν τόπο να αναπνεύσει. Μπορούν να εκφράσουν χαρά, θυμό, έκπληξη, άγχος, αγάπη. Κάθε συναίσθημα μπορεί να γίνει ρυθμός και όταν ένα παιδί μαθαίνει ότι μπορεί να εκφράζεται χωρίς να φοβάται, τότε πραγματικά ανθίζει.
Παράλληλα, η κίνηση και η σκέψη είναι άρρηκτα δεμένες. Πολλές φορές το παιδί κατανοεί τον κόσμο μέσα από το σώμα του πριν τον συλλάβει με τον νου. Ο χορός ενισχύει την προσοχή, τη συγκέντρωση και τις μαθησιακές δεξιότητες. Όταν το σώμα οργανώνεται ρυθμικά, ο εγκέφαλος ακολουθεί, χτίζοντας νέες νευρωνικές γέφυρες.
Κι όταν η κίνηση γίνεται ομαδική εμπειρία, τότε ανοίγει ακόμη ένα πεδίο μάθησης. Σε μια ομάδα χορού τα παιδιά μαθαίνουν να κινούνται μαζί. Να συντονίζονται, να περιμένουν, να παρατηρούν. Να κατανοούν πότε χρειάζεται να οδηγήσουν και πότε να ακολουθήσουν. Ο χορός γίνεται έτσι μια άσκηση ενσυναίσθησης, όπου ο ρυθμός λειτουργεί ως το νήμα που τα συνδέει με τους άλλους.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η δημιουργικότητα γίνεται φυσική συνέχεια της κίνησης. Όταν ένα παιδί κινείται δημιουργικά, συνδέεται με το βαθύτερο κομμάτι του. Εξερευνά, δοκιμάζει, τολμά. Μαθαίνει να εμπιστεύεται την παρόρμηση που το οδηγεί και αυτή η εμπιστοσύνη το ακολουθεί σε όλη του τη ζωή. Είναι ένας σπόρος που μένει, ένας χώρος εσωτερικής ελευθερίας.
Σε κάθε τέχνη, και ειδικά στον χορό, τα παιδιά λαμβάνουν δύο πολύτιμα δώρα: ρίζες και φτερά. Ρίζες που τα γειώνουν στη δύναμή τους και στη γνώση του εαυτού. Και φτερά για να ονειρεύονται, να εκφράζονται, να συναντούν τον κόσμο με ανοιχτή καρδιά.
Γιατί ο χορός δεν είναι απλώς μια δραστηριότητα. Είναι μια πράξη αυτοαναγνώρισης. Ένας τρόπος να πούμε στα παιδιά: «Έχεις χώρο. Έχεις χρόνο. Έχεις δικαίωμα στη χαρά σου.»
Και ίσως αυτό να είναι το πιο πολύτιμο δώρο που μπορούμε να τους προσφέρουμε.
