Συχνά λέμε πως «το σώμα μιλά». Σπάνια όμως αντιλαμβανόμαστε πως το σώμα θυμάται.
Πριν ακόμη ένα παιδί αποκτήσει τις λέξεις για να περιγράψει τον κόσμο, τον γνωρίζει μέσα από το σώμα του. Αγγίζει, ισορροπεί, πέφτει, σηκώνεται, τρέχει, αγκαλιάζει. Η πρώτη του γνώση είναι μια γνώση βιωματική. Μια γνώση που γράφεται στους μυς, στην αναπνοή, στον ρυθμό της καρδιάς.
Ίσως γι’ αυτό ο χορός μοιάζει τόσο οικείος στα παιδιά. Δεν χρειάζεται μετάφραση. Το σώμα γνωρίζει ήδη τον δρόμο.
Καθώς μεγαλώνουμε, η σκέψη αρχίζει να καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο. Μαθαίνουμε να εξηγούμε, να αναλύουμε, να οργανώνουμε. Το σώμα, όμως, συνεχίζει να καταγράφει τη ζωή με τον δικό του τρόπο. Κάθε εμπειρία αφήνει ένα μικρό αποτύπωμα. Η χαρά ανοίγει το στήθος, ο φόβος συστέλλει το σώμα, η αγωνία σφίγγει τους ώμους, η ανακούφιση γίνεται μια βαθιά ανάσα.
Γι’ αυτό και πολλές φορές το σώμα γνωρίζει κάτι πριν ακόμη το συνειδητοποιήσει ο νους.
Στον χορό συμβαίνει κάτι ιδιαίτερο. Το σώμα αποκτά ξανά τον «λόγο». Κινείται, δοκιμάζει, αυτοσχεδιάζει, θυμάται δυνατότητες που είχαν μείνει σιωπηλές. Κάθε κίνηση γίνεται μια μικρή συνομιλία με τον εαυτό. Κάθε ρυθμός μια ευκαιρία να αναγνωρίσουμε κάτι που υπήρχε ήδη μέσα μας.
Η σύγχρονη έρευνα επιβεβαιώνει όσα οι τέχνες γνώριζαν εδώ και αιώνες: η μάθηση που περνά μέσα από το σώμα γίνεται βαθύτερη και πιο σταθερή. Η κίνηση ενεργοποιεί τη μνήμη, ενισχύει τη συγκέντρωση και συμβάλλει στην οργάνωση της σκέψης. Το σώμα και ο νους λειτουργούν ως ένα ενιαίο σύστημα, αλληλοεπηρεάζονται και εξελίσσονται μαζί.
Κάθε παιδί που χορεύει μαθαίνει κάτι περισσότερο από βήματα. Μαθαίνει να κατοικεί το σώμα του. Να το εμπιστεύεται. Να ακούει τα μηνύματά του. Να αναγνωρίζει ότι η κίνηση αποτελεί έναν τρόπο σκέψης, έκφρασης και επικοινωνίας.
Ίσως τελικά αυτή να είναι μία από τις μεγαλύτερες προσφορές του χορού. Υπενθυμίζει ότι η γνώση δεν κατοικεί μόνο στα βιβλία ούτε μόνο στις λέξεις. Κατοικεί και στο σώμα. Σε κάθε ανάσα, σε κάθε βήμα, σε κάθε ρυθμό που μας συνοδεύει από την πρώτη στιγμή της ζωής μας.
Γιατί το σώμα δεν ξεχνά ποτέ να μιλά. Χρειάζεται μόνο έναν χώρο για να μπορέσει να ακουστεί.
